Styl rokoka w architekturze był rozpowszechniony głównie w osiemnastym wieku. Nie do końca wiadomo od czego pochodzi słowo rokoko, prawdopodobnie jest to połączenie słowa barok i Rocaille, które oznaczało asymetryczny ornament.

Rokoko charakteryzowało się bardzo bogatymi wnętrzami i dbałością o detale. Innymi cechami charakterystycznymi były faliste ściany, oraz duża ilość luster. W przypadku ornamentów stosowano symbol muszel, grzebieni i płomieni. W przypadku kościołów cechy charakterystyczne rokoka były widoczne głównie wewnątrz budynków. Na zewnątrz używało się innych stylów.

W przypadku domów rodzin głównym elementem mieszkania był pokój pary rodziców, który od salonu rozdzielał tzw. buduar. Było to miejsce, gdzie swój czas spędzała Pani domu, oraz gdzie można było przyjmować gości. Wyposażenie pokoi miało charakterystyczne wygięcia, które najbardziej można zobacz w przypadku nóg krzeseł i stołów. W Polsce rokoko było znane po 1740 roku. Przy czym najwięcej akcentów w stylu rokoka można było spotkać na wschodzie kraju np. w Wilnie.

Typowym kościołem w stylu rokoka jest np. kościół Dominikanów we Lwowie. Innym przykładem może być sobór św. Jura, który również znajduje się w Lwowie.