Architektura budownicza renesansu czerpie garściami z epoki odrodzenia i jej wszystkich aspektów filozoficznych i myślowych. Początkowo budynki nawiązujące do stylu renesansowego można było spotkać we Włoszech. Miejsce to zostało później okrzyknięte kolebką renesansowej architektury. Znaczny rozwój architektury renesansowej przypada na okres piętnastowieczny. Jednak na całą Europę renesans przeniósł się dopiero w okolicach szesnastego wieku. Okres renesansu to coraz więcej budowli odchodzących od celów kościelnych. Budynki świeckie takie jak pałacyki, rezydencje, czy różnego rodzaju budowle użyteczności publicznej w okresie odrodzenia nabrały większego znaczenia. Sztuka renesansowej architektury służyła najbardziej najbogatszym, którzy tworząc swoje pałacyki wzorowali się na strukturze kwadratu. Takie budynki charakteryzowały się pustym dziedzińcem w środku, który stanowił wewnętrzne podwórze. Pusty wewnętrzny dziedziniec dawał nie tylko sporą część przestrzeni na własność , ale również, otoczenie tego terenu budynkiem nawało budowli charakter obronny. Materiałami wykorzystywanymi w renesansie do budowy obiektów są cegła i kamień. Do budowy stropów wykorzystywano drewniane bele. Cechą charakterystyczną są również balustrady i kolumny nadające doniosłość budynkom wykonane zarówno z drewna jak również z kamienia. Odrodzenie to także nowe techniki budowy, które powstały dzięki słynnym renesansowym przedstawicieli takich jak Leonardo da Vinci, czy Michelangelo Buonarroti