Architektura okresu średniowiecza nawiązuje w głównej mierze do zdobyczy cesarstwa rzymskiego. Po pierwszych chrztach w różnych państwach miało miejsce znaczne zwiększenie ilość budowanych kościołów w miastach. Architektura średniowieczna to przede wszystkim budowle ciężkie, duże i masywne. Główne budynki, jakie były budowane w średniowieczu, czyli katedry i kościoły były budowane zazwyczaj na planach np. centralnym, bazyliki, czy krzyża.

Początkowo budynki średniowieczne mocno czerpały z wcześniejszych okresów cesarstwa rzymskiego, oraz architektury wczesnochrześcijańskiej. Z czasem zaczęto używać własnych nowych dodatków i wykończeń. Dzięki temu budowle zaczęły nabierać nowych kształtów.

Budowa średniowieczna największy wpływ zawdzięcza barbarzyńcom, którzy opuszczając duże miasta zaczęli przenosić się na wzgórza i tam budować swoje siedziby. Budowa na wzgórzach i z dala od dużych miast pozwalała wykorzystać dodatkowe możliwości obronne, jakie dawały skały i trudne do zdobycia wzniesienia.

Budynki najczęściej składy się z centralnie położonego domostwa Władcy danego wzgórza, a wokół znajdowały się budynki pracujących dla niego ludzi. Dodatkowo wszystko było otoczone obronną palisadą.

Dzięki temu takie warownie były trudno dostępne dla potencjalnych wrogów.